`သိုးဟောင်းတစ်ကောင်၏ ဖြောင့်ချက်´
ချစ်ခြင်းကို လိမ်လည်ပြီး
အဓိပ္ပါယ် ဖွင့်ဆိုသူတွေထဲ
ငါမပါဘူး ကောင်မလေးရေ…။
ခံစားချက်ကို ထင်သလို ဖော်ပြနေသူတွေကိုမှ
မင်း… အထင်ကြီးရင်
ငါ့ရဲ့ သံယောဇဉ်တွေကို မီးရှို့ပစ်လိုက်မယ်။
ယောကျာ်းကောင်းတစ်ယောက်လို့
မသတ်မှတ်ချင်နေပါ
ဒဏ်ရာရဖူးသူချင်းအတူတူ
ထပ်ပြီး မနှိပ်စက်ပါနဲ့လားကွာ။
တကယ်ဆို ငါ့ဘဝမှာ
ချစ်တယ်
မြတ်နိုးတယ်
ဂရုစိုက်ချင်တယ် ဆိုတာပဲ
ရှိ… နေ… တာ… ပါ။
မေတ္တာဖြင့်
ဟန်သစ်ငြိမ်
`အသံမရှိတဲ့ စကားလုံးများ´
ဝေးကွာခြင်းရဲ့ တန်ဖိုးကို
နီးစပ်ဖူးသူဆိုရင်
တန်ဖိုးထားတတ်ရမယ်။
လှမ်းခဲ့တဲ့ ခြေလှမ်းတွေနောက်မှာ
ကျန်ခဲ့တဲ့ခြေရာတွေက
မေ့ပစ်ဖို့မှမဟုတ်တာ။
ကွဲပြားတဲ့ အမြင်တွေ ရှိကြပေမယ့်
ခွဲခြားမှုတွေကိုတော့
လူတိုင်းခံပြင်းမိမှာပါပဲ။
ထား… လိုက်… ပါ… လေ…
ကျောခိုင်းဖို့ လိုအပ်လာမှတော့
ငြီးတွားခြင်းလောက်ကို
စာဖွဲ့ဖို့ မလိုအပ်တော့ပါဘူး။
မငြိ်မ်းချမ်းခြင်းဆိုတာ
တစ်သက်လုံး ပိုက်ထားရမယ့်
ဘဝအဖော်မဟုတ်ဘူးလို့သာ
ခံယူလိုက်ပါတော့မယ်။
မေတ္တာဖြင့်
ဟန်သစ်ငြိမ်
ကျွန်တော်ပို့စ်အသစ်မတင်တာလည်း ကြာပါပြီ။ တလောက ဘလော့ဂါ သူငယ်ချင်း အံ့ဘုန်းမြတ်နဲ့ Online မှာဆုံတော့ ကျွန်တော် လောကအလှ မဂ္ဂဇင်းကို ပို့ထားတဲ့ ‘အနုပညာအကြောင်း အနုပညာ’ ဆောင်းပါးကို စကားစပ်လို့ ပြောမိပါတယ်။ အဲဒီညမှာပဲ သူက… စာချရေးချင်စိတ်ပေါ်လာတာနဲ့ပဲ ရေးလိုက်တယ်ဆိုပြီး အဲဒီဆောင်းပါးထဲက ကျွန်တော့်မေးခွန်းတွေကို စိတ်ပါလက်ပါ ဖြေဆိုပြီး မေးလ်နဲ့ ပို့လာပါတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ သူ့အဖြေလေးတွေကို အားလုံးခံစားရအောင် ပြန်လည် ဝေမျှပေးလိုက်ပါတယ်။ (ပို့စ်အသစ် မတင်နိုင်လို့ ဆားချက်တယ်ပဲ ဆိုပါတော့) သူ့ဘလော့ဂ်မှာလည်း `အမေးရှိလို့ ဖြေကြည့်မိတဲ့ အဖြေများ (၁)´ ဆိုပြီး တင်ထားပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ တစ်ခုဖြတ်ပြောချင်တာက မပန်ဒိုရာက Stupid Questions ဆိုတဲ့ ပို့စ်တစ်ခုရဲ့ အဆုံးသတ်မှာ ပြောထားသလိုပါပဲ… `ကျွန်တော်ဟာလည်း ဆြာဂျီးမဟုတ်ပါ။ သိချင်စိတ်သက်သက် အရင်းခံပြီး ဒီမေးခွန်းတွေကို အစပျိုးခြင်းသာဖြစ်ပါတယ်´ ဆိုတာကိုပါ။ ပြီးတော့ ဒီမေးခွန်းလေးတွေ ဖြစ်တည်လာဖို့ ဘလော့ဂ်ပို့စ်တွေကနေ စိတ်အစာတွေ ပေးတဲ့ဘလော့ဂါတွေ ဖြစ်တဲ့… မပန်ဒိုရာ၊ အံ့ဘုန်းမြတ်၊ တောကျောင်းဆရာ၊ လမ်းအိုလေး တို့ကိုလည်း ဒီနေရာကနေ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပါရစေ။
မေတ္တာဖြင့်
ဟန်သစ်ငြိမ်
+++++++++++++
`ညခင်းနှင့် လမင်း´
ညခင်းတွင် လမင်းသာသောအခါ ကျွန်တော့်ထံတွင် သူမ ရှိလေသည်
ထိုသို့သောအခါ…
ကောင်းကင်သည် ကြည်လင်၍ ဖန်တီးမှုတို့ အသက်ဝင်၏
ဂီတသံတို့ ချိုမြိန်၍ အိပ်မက်တို့သာယာ၏
ပန်းပွင့်ငယ်တို့ ကခုန်၍ နှလုံးအိမ်သည် လှုပ်ခတ်၏
လေပြေတို့ နူးညံ့၍ သိစိတ်တို့ ငြိမ်းချမ်း၏
ကျွန်တော့်ထံတွင် သူမ ရှိသောအခါ ညခင်းတွင် လမင်းသာလေသည်
ထိုသို့သောအခါ…
ကမ္ဘာမြေပြင်သည် လင်းစို၍ ခံစားချက်တို့တောက်ပ၏
ပင်လယ်တို့ လှိုင်းထ၍ ရင်ခုန်သံတို့ ပြင်းပျ၏
စကားသံတို့ မွှေးပျံ့၍ မျှော်လင့်ချက်တို့လှပ၏
သစ်ပင်တို့ အသက်ရှု၍ ဇီဝစည်းချက်တို့ လည်ပတ်ကုန်၏
ဤသို့ လောကဟင်းလင်ပြင်ထက်
လမင်းသာသော ညခင်းအချို့သည်…
အကန့်အသတ်မဲ့ ပျော်ရွှင်နိုင်၏
ယုတ္တိတန်မဲ့ ကခုန်နိုင်၏
ရည်ရွယ်ချက်မဲ့ စိတ်ကစားနိုင်၏
ခံနိုင်ရည်မဲ့ ရူးသွပ်နိုင်၏
သို့ဖြစ်၍…
ကျွန်တော်၏ သူမသည် ညခင်းရဲ့ လမင်းဖြစ်လေတော့သည်။
မေတ္တာဖြင့်
ဟန်သစ်ငြိမ်
တစ်နေ့သ၌ အင်မတန်မှ အငြိမ်နေသော ကျွန်ုပ်ဟန်သစ်ငြိမ်သည် မျောက်ကိုအပ်ချည်ထိုးခိုင်းသကဲ့သို့ နေမထိထိုင်မသာ လွန်စွာမှ ပျင်းပျင်းရှိလှသည်ဖြစ်ရာ မည်သို့လုပ်ရမည်မသိ ဖြစ်နေလေတော့သည်။ ရာသီဥတုကလည်း အားရင် ကစားတတ်သော အားကစားသမားတို့အကြိုက် မိုးလေးတစိမ့်စိမ့်နဲ့ ဖြစ်နေလေသည်။ တကယ်တော့ ဒီအချိန်မှာ မိုးမရွာသင့်… ပြန်မျှော်ကာရီ ဇန်နဝါရီ ဆိုသည်ကား မိုးရွာရမည့် အနေအထားမျိုးမဟုတ်သည့် ဆောင်းတွင်းကြီးသာ ဖြစ်လေရာ ထူးပြီးဆန်နေတာက သေချာလှသည်။ သေချာအောင် ပြက္ခဒိန်ကိုလှမ်းကြည့်တော့ ဖေဖော်ဝါရီ ရောက်နေပြီ။ ဖေဖော်ဝါရီ ၁ ရက်။ `ဟင်း… နောက်နှစ်ရက်ဆိုရင် ရွှေပြည်ကြီးကို ပြန်ရတော့မှာပါလား… မပြန်ခင်တော့ တစ်ခုခု ဖန်တီးဦးမှ´ လို့တွေးမိပြန်တယ်။ ဒါနဲ့ပဲ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်လောက်က မိတ်ဆွေကြီး ပလေသင်ကာ ပြောတာကို သွားသတိရလေတယ်။ `ဟေ့လူကြီး ခင်ဗျားခုလုပ်တာတွေ ဘလော့ဂ်စစ်စစ် မဟုတ်ဘူးဗျ။ ဝေါ့အော့အော့ ပရက်စ် ဆိုတာ ရှိတယ်´ ဆိုတော့ အင်း သူ့ဆီ ခြေဦးလှည့်ဦးမှပဲ ဟု တွေးမိပြီးသကာလ… ရှိစုမဲ့စုဖြင့် ဆရာသမားကို ပူဇော်ဖို့ရန် အရမ်းမှန်လိုက်တာဗျာဆိုသည့် ဝမ်းဟန်ဒရတ်ပိုက်ပါ တစ်လုံးကိုခါကြားထိုး ထွက်လာခဲ့လေတော့သည်။
မြန်မာပြည်က တချို့တရားဝင် ထုတ်ဝေခွင့်ရနေတဲ့ မဂ္ဂဇင်းတချို့မှာ သုံးတဲ့ ပုံတွေဆိုရင် အင်တာနက်ပေါ်က အလွယ်တကူယူထားတာပါ။ တချို့ပုံတွေမှာဆိုရင် Copyright Logo တွေ၊ Camera Logo စတာတွေကိုပါ အထင်းသားမြင်နေရပါတယ်။ (အဲဒီပုံတွေကို တန်ရာတန်ကြေးပေးမဝယ်ဘဲ အင်တာနက်က အခမဲ့ယူသုံးတာကို အထင်းသားပြနေတာပါ)
ဒါပေမယ့် အခြားတစ်ဘက်မှာ စာဖတ်သူကို ပေးချင်တဲ့ စေတနာက ဘာလဲဆိုတာ မေးခွန်းထုတ်စရာရှိပါတယ်။ တကယ်လို့သာ စာဖတ်သူတွေကို သူတို့အကျိုးမပါဘဲနဲ့ အိုင်ဒီယာတွေချပြတယ်။ အင်တာနက်က ပုံတွေကို မျှဝေတယ်ဆိုရင်တော့ မွန်မြတ်တဲ့အလုပ်တစ်ခုလို့ နားလည်သတ်မှတ်လို့ ရပေမယ့်… သူတို့မဂ္ဂဇင်းအချိန်မှန်ထွက်ဖို့၊ ရောင်းကောင်းဖို့၊ သူတို့ငွေဝင်ဖို့အတွက်သာ စဉ်းစားတယ် ဆိုရင်တော့ ဒါဟာ ကိုယ်ကျိုးရှာမှုလို့သာ သတ်မှတ်ရမှာပါ။
‘အသက်မဲ့’
ညနေမှာ ရေးတဲ့ကဗျာ
စကားလုံးတွေ အေးစက်တယ်
ခံစားချက်တွေ ငှားကြပါ
မင်းမရှိ ခဏတာ…။
ဟန်သစ်ငြိမ်
ကျွန်တော်ဟာ ခွက်တစ်လုံးပါ။ ပကတိရိုးရှင်းတဲ့ ခွက်ကလေးတစ်ခွက်မျှပါပဲ။ ကျွန်တော့်မှာ ညီအစ်ကိုတွေ ရှိတယ်၊ အပေါင်းအသင်းသူငယ်ချင်းတွေရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကို မွေးထုတ်လိုက်တာကတော့ စက်ရုံတစ်ရုံပါ။ ပုံစံအမျိုးမျိုး အရောင်အသွေး အမျိုးမျိုးနဲ့ စားပွဲတွေပေါ်ကို လှပသေသပ်စွာ ထုတ်ပိုးခံရပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ ခရီးစဉ်ပေါင်းများစွာ၊ နိုင်ငံပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းလို့ ဗလာဟင်းတဲ့ရင်ခွင်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို အလိုရှိတဲ့သူတွေထံကို နည်းလမ်းအသွယ်သွယ်နဲ့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော့်ကို ဘာကြောင့် ‘ခွက်’ လို့ခေါ်လဲ ကျွန်တော်မသိပါ။ တစ်ခါတုန်းက စကားပြောသင်ခါစ လူကလေးတစ်ယောက်ဟာ သူ့အစ်ကိုကိုမေးဖူးတယ်။ “ကိုကို… ဒီဥစ္စာကို ဘာဖြစ်လို့ ခွက်လို့ခေါ်ရတာလဲ” တဲ့။ သူ့ထက်နှစ်အနည်းငယ်ပဲကြီးတဲ့ အစ်ကိုဆိုသူက သူ့ညီနားလည်အောင် အဓိပ္ပာယ်ကို မရမကရှင်းပြတယ်။ “အဲဒါကြီးက မဖောင်းပဲနဲ့ ခွက်နေလို့ပေါ့…” တဲ့။ သူတို့ပြောမှ ကျွန်တော့်ကိုကျွန်တော် သတိထားမိသွားတယ်။ ဟုတ်သားပဲ၊ ကျွန်တော်ကအဲဒီလို ကိုးရိုးကားယားပုံစံနဲ့ပဲဆိုတာ။ ဒါကြောင့်တစ်ခုတော့ တောင်းပန်ချင်တယ်… အဲလို နောက်ကြောင်းမရှင်းတဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြိုးစားနားလည်ပေးတဲ့သူတွေကို ကျွန်တော်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဆိုတာပါ။
‘ပြောခဲ့သော မပြောခြင်းများ’
ခင်မင်မှုတဲ့
အဝေးကပဲ လှမ်းခေါ်တယ်
အင်း…
နားလည်ပေးပါတယ်။
နားလည်မှုတဲ့
ထင်တာတွေ လုပ်ကြတယ်
အင်း…
ဒါလွတ်လပ်တာပဲ။
လွတ်လပ်မှုတဲ့
စည်းဘောင်ထဲက နှုတ်ဆက်ကြတယ်
အင်း…
ဖြူစင်ခြင်း ပြယုဂ်ပေါ့။
ဖြူစင်မှုတဲ့
မျက်လုံးစိမ်းတွေနဲ့ ကြည့်ကြတယ်
အင်း…
သည်းညည်းခံတတ်ဖို့ လိုလာပြီ။
သည်းညည်းခံမှုတဲ့
မာနတွေဆွဲကိုင်ကြတယ်
အင်း…
ကိုယ်ချင်းစာမိတာအမှန်ပဲ။
ကိုယ်ချင်းစာမှုတဲ့
ရိုင်းစိုင်းစွာပြုကြတယ်
အင်း…
အနစ်နာခံတဲ့သူ ရှိတယ်လေ။
အနစ်နာခံမှုတဲ့
ကိုယ့်ဖို့ချည်း စဉ်းစားကြတယ်
အင်း…
အင်း…
အင်း…
မျှတတဲ့သူ လာမှာပါ
မျှတတဲ့သူ လာမှာပါ
မျှတတဲ့သူ လာမှာပါ။
စာရွက်တွေ ပြင်ကြပါ
ဘောပင်တွေ ပြင်ကြပါ
တံခါးပေါက်တွေ ဖွင့်ထားကြပါ။
ဒါပေမယ့်…
ဦးနှောက်နဲ့ နှလုံးသား ဆက်သွယ်တဲ့နေရာမှာ
ကတိစာတန်းတွေ မလိုအပ်တော့
အရာအားလုံးက…
သဲထဲရေသွန်လည်း ဖြစ်သွားနိုင်တယ်နော်။
မေတ္တာဖြင့်
ဟန်သစ်ငြိမ်
တောင်သူကြီးမင်းရဲ့ ဇာတ်လမ်းသာ နိဂုံးချုပ်သွားတယ်။ သခွားသီးရဲ့ဇာတ်လမ်းက မချုပ်သေးဘူးခင်ဗျ။ အဲဒီ တောင်သူကြီးမင်းလွန်ပြီး ကြောင်းဖြူ၊ ကျည်စိုး၊ စုက္ကတေး၊ အနော်ရထာတို့ မင်းဆက်တွေဆက်ပြီး စောလူးတို့ ကျန်စစ်သားတို့လက်ထက်မှာ တစ်စခန်း ထလာပြန်ပါတယ်။
အနော်ရထာဟာ ကျွဲခတ်ခံရလို့ နတ်ရွာစံလို့ သေရွာမြန်းလေတော့ ကျန်စစ်သားက ပြေးလွှားရှောင်ပုန်းနေရတဲ့ အချိန် ဖြစ်နေပါတယ်။ ပြေးရင်းလွှားရင်း ရှင်မထီးဆီမှာ သံပုရာသီးခူးစားရင်း မထီးတူမ သမ္ဘူလနဲ့ ညားခဲ့သေးပြန်ပေါ့။ အဲဒီလို ပြေးလွှားရတာကလည်း သထုံပြည်က အနော်ရထာဟိုဒင်းပြုဖို့ ဆက်ကပ်လိုက်တဲ့ မဏိစန္ဒာမင်းသမီးကို လမ်းမှာ ဟဝှာပြုမိသွားလို့ အနော်ရထာက စိတ်တွေဆိုးပြီး လှံနဲ့ထိုးလို့ ပြေးရတာပါ။ ဒီလိုနဲ့ စောလူးနန်းတက်တော့ သူ့နန်းကို ပြန်တယ်။ စောလူးကလည်း ငယ်ပေါင်းကြီးဖော် ငရမန်ကန်းနဲ့ အချင်းများကြရကနေ စစ်တိုက်တဲ့အထိ ဖြစ်လာရတယ်။ စဖြစ်ဖြစ်ချင်းတော့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အထင်မကြီးကြတဲ့၊ သူတို့နှစ်ယောက် ကြွေအံကစားရင်း ရန်ဖြစ်ကြတာပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ပဒေသရာဇ်တို့ထုံးစံ သူတို့ချင်းရန်ဖြစ်လည်း ကြားကပြည်သူက မဆီမဆိုင် စစ်ဖြစ်ကြရတာကိုး။ စောလူး ငရမန်ကန်းဆီ အဖမ်းခံရတော့ ကျန်စစ်သားက သွားကယ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အားလုံးသိပြီးဖြစ်တဲ့အတိုင်းပဲ စောလူးက ကျန်စစ်ငါ့ကို ခိုးတယ်လို့ ငရမန်ကန်းကို အားကိုးတကြီးတိုင်တော့ ကျန်စစ်သားကြီးက ဒေါသူပုန်ထလို့ မင်းဆိုးမင်းညစ်တို့လက်ဝယ် ခွေးသေဝက်သေ သေရစ်ခဲ့ပေတော့လို့ ကြုံးဝါးပစ်ထားခဲ့တယ်။ ငရမန်ကန်းလည်း စောလူးကိုသတ်ပြီး ထီးနန်းကိုလာတောင်းတယ်။ ဒီလိုတောင်းရ လောက်အောင်လည်း သူက စောလူးတပ်ကို ချေမှုန်းပြီးပြီ၊ စောလူးကိုလည်း သုတ်သင်ပြီးပြီကိုး။ ကျန်စစ်သားကိုယ်တိုင်လည်း သူ့တပ် (ငရမန်ကန်းတပ်) တွေ လိုက်ချေမှုန်းလို့ အသက်လုပြေးသွားရတာကိုး။ ဒါပေမယ့် ကျန်စစ်သားမင်းကြီး ဘုန်းကံကောင်းပုံများက ပြေးရင်းလွှားရင်း ငထီးလှိုင်ကိုရောက်တော့ ဆာဆာနဲ့ ငထီးလှိုင်ရွာသူကြီး စိုက်ထားတဲ့ သခွားသီးကို တောင်းစားမိပါသတဲ့။ လာပါပြီဗျား ဇာတ်လိုက်ကျော် သခွားသီး၊ အဲဒီနေရာမှာ တစ်ခုစဉ်းစားမိတာက ကျန်စစ်သားမင်းကြီးဟာ အတော်အသီးခူးစားရတာ ဝါသနာပါတဲ့ ဘုရင်ကြီးပဲဗျ။ ရှင်မထီးဆီမှာ သံပုရာသီးခူးစားတယ်။ ခုလည်း ငထီးလှိုင်ရွာသူးကြီးရဲ့ သခွားသီးခူးစားတယ်။ သူ့အသီးစားဝါသနာကလည်း တစ်ခါစား မိဖုရားတစ်ယောက်တိုးတဲ့ သဘောရှိတယ်။ ဘုန်းနဲ့ကံနဲ့လူများကျတော့လည်း အဲဒီလို။ ငထီးလှိုင်ရွာသူကြီးကလည်း လက်ရုံးကောင်းတဲ့သူဖြစ်တော့ သခွားသီးခြံစည်းရိုးကို ဆင်တစ်ရပ်ကာထားပြီး တံခါးလည်း တပ်မထားဘူးတဲ့။ ဒီတော့ သခွားသီးလာတောင်းစားတဲ့ ကျန်စစ်သားကို ငထီးလှိုင်ရွာသူကြီးက ခြံထဲဝင်နိုင်ရင်စားလို့ ပြောလိုက်တယ်တဲ့။ ဒီအခါမှာ ကျန်စစ်သားက လှံနဲ့ထောက်ခုန်ပြီး ခြံထဲဝင် သခွားသီးတွေ အားရပါးရစားရုံတင်မက၊ အားရပါးရနွယ်နဲ့သီပြီး ကိုယ်မှာလွယ်လို့ ယူတောင်သွားလိုက်သေးသတဲ့။
‘မောင်မျိုး’ မင်းမမှားမီ မေမေမိန့်မှာမယ်။
‘မောင်မျိုး’… မမူးမီ၊ မမေ့မီ… မှတ်မှတ်… မင်းမိန်းမ ‘မော်မော်’ မြိုးမြိုးမြက်မြက်များ မြင်မှမြင်၊ များမှမြတ်မှမြင်။
‘မော်မော်’မှာ မင်း မောမှာမို့၊ မှားမှာမို့ မမေးမမြန်း၊ မမေးမမြူ။
မင်းမှတ်၊ ‘မောင်မျိုး’ မှတ်… မေမေ မှာမယ်၊ မိန့်မြွက်မယ်။
‘မော်မော့်’မှာ မောမှမော… မေမြို့မှာ မျောက်များ၊ မြင်းများမွေးမြူ… မြိတ်မှ မဲမဲမှောင်မှောင် မှို၊ မြက်၊ မက်မန်းမျိုးများမှာ… မြောင်းမြမှ မျှစ်၊ မျှော့၊ မြွေ များမှာ… မုန့်မှုန့်မန်… မီးမြှိုက်၊ မီးမြှင်း…
မျောက်များ၊ မြင်းများ၊ မျောက်မွှေး၊ မျောက်မြီး၊ မြင်းမွှေး၊ မြင်းမြီးများ၊ မက်မန်း၊ မှို၊ မျှစ်၊ မျှော့၊ မြွေများ မိုးမမိမီ မြစ်မှ မြန်မြန်မျှော။
မင်းမိန်းမ ‘မော့်မော့်’မှာ မြန်မှမြန်… မြင်မှမြင်။
‘မောင်မျိုး’၊ များများမှတ် မင်းမှတ်မှ။ မင်းမှာ မြင့်မြင့်မားမား မြင့်မြင့်မြတ်မြတ် မမှန်း… မိန်းမ မမြင်၊ မှုန်မှုန်မှိုင်းမှိုင်း… မူမမှန်၊ မိုးမမှောင်မီ မြိန့်မြိန့်မူးမယ်၊ မိန်းမမာန်မဲမယ်… မေမေ မျက်မြင်မှမျက်မြင်။
မှားမယ်… ‘မောင်မျိုး’ မင်းမှားမယ်… မင်း…. မြေမျိုမှာ၊ မင်းမမှားမီ မေမေ မိန့်မှာမယ် မှန်မှန်မြင်… ‘မောင်မျိုး’။
ဟိုးအရင် ကျွန်တော့်ကိုယ်ပိုင်ဘလော့ဂ်မရှိခင် ကျွန်တော့်မိတ်ဆွေ ကိုသင်ကာက ယူပြီးဆားချက်ဖူးတယ်။ ဖွဲ့တည်ရာ အမှတ် (၁) မှာလည်း ပါဖူးပါတယ်။ ကဗျာရွာမှာလည်း ဖော်ပြဖူးပါတယ်။ အခုဟာက ဘလော့ဂ်မှာ မှတ်မှတ်ရရ သိမ်းဆည်းချင်တာရယ် မဖတ်ရသေးတဲ့သူတွေ ဖတ်ရအောင်ရယ်ပါ။
မေတ္တာဖြင့်…
ဟန်သစ်ငြိမ်
(၁၂-ဝ၁-ဝ၈)
ဒီနေ့ ချင်းမိုင်မှာ ပန်းတောက်ပန်းတွေပွင့်တယ်။ ထူးဆန်းတာက မနေ့ညက မိုးလုံးဝမရွာဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ရက်က ရွာခဲ့တဲ့ မိုးအရှိန်နဲ့ အဖူးတွေပွင့်ကုန်တာလားမသိ။ ကျောင်းဝင်းတစ်ခုလုံး စိန်ပန်းတွေ၊ ငုဝါတွေ၊ စက္ကူပန်းတွေပါမကျန် ပွင့်လိုက်တာ တစ်ကျောင်းလုံး လှလို့ပါပဲဗျာ။ ဒီက ကျောင်းဝင်းထဲမှာက ရှားရှားပါးပါး ပိတောက်ပင် နှစ်ပင်သုံးပင်ပဲရှိတယ်။ တကယ်ဆို ထိုင်းနိုင်ငံဆိုတာ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ယဉ်ကျေးမှုဘာညာတွေ တော်တော်ဆင်တူတဲ့နိုင်ငံပါ။ သူတို့မှာလည်း Song Khran (စုန်ခရန်) လို့ခေါ်တဲ့ သင်္ကြန်လည်း ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် ကွဲလွဲတာတွေက ကျွန်တော်တို့လို မြနန္ဒာတွေ၊ တူးပို့တွေ မရှိဘူး… တကယ်ဗျာ အဲလို Seasonal Music ဆိုတဲ့ ရာသီစာဂီတတွေ သီချင်းတွေ ရေးရဆိုရကောင်းမှန်း သူတို့သိပုံမရဘူး။ မဏ္ဍပ်ရှိ အကရှိပေမယ့် ရေပိုက်နဲ့ပက်တဲ့ ပျိုဖြူတွေ မရှိဘူး… ဘီယာမူးတဲ့လူရှိပေမယ့် မီးသတ်ပိုက်နဲ့ ထိုးတဲ့လူ မရှိဘူး။
အဲလိုပဲဗျာ… ပိတောက်ကို လွမ်းရကောင်းမှန်း မသိတော့ တန်ဖိုးထားရမှန်း မသိတော့ သိပ်မစိုက်ကြဘူး။ ပိတောက်လိုပဲ ဝါထိန်ထိန်နဲ့ ကြာကြာပွင့်တဲ့ ငုဝါတွေကိုပဲ အစိုက်များတော့ ချင်းမိုင်မှာ ငုဝါတွေပဲ အတွေ့ရများတယ်။ အင်း… တကယ်တမ်းလည်း ဒီပိတောက်ဆိုတဲ့ ပန်းဟာ သိပ်မာနကြီးတယ်လို့ ပြောရမှာပဲ… ခေတ်စကားနဲ့ဆို ပဲများတာပေါ့ဗျာ… ဒါကြောင့်လည်း ရှေးစာဆိုတွေက ‘လမ်းတလျှောက် သင်းပါဘိ၊ ဆန်းသလောက် မလင်းနိုင်ဘု၊ ပန်းပိတောက်… မင်း’ ဆိုပြီးတော့ ရေးခဲ့ကြတာဖြစ်မယ်။ ထားဗျာ… ဒီနေ့တော့ ထူးထူးခြားခြား စီးပွားရေးဌာနနားမှာ ပိတောက်တွေပွင့်နေတာ တွေ့တာနဲ့ပဲ သူငယ်ချင်းဆီက ကင်မရာကိုသွားယူ အမိအရ ပြေးပြီးမှတ်တမ်းတင်လိုက်မိတော့တယ်။ အင်း… ပြောရင်းနဲ့ပျင်းလာပြီဗျာ… ဘလော့ဂါ မိတ်ဆွေ ကိုရဲဝင့်သူရဲ့ ကဗျာလေးနဲ့ အဆုံးသတ်လိုက်မယ်။
“ကဗျာလွတ်တူးပို့”
ပြတင်းတံခါးတွေကို
ဖွင့်ထားပါလျက်
တူးပို့ တူးပို့သံမကြားရဘူး။
အိမ်ပြင်မှာ သင်္ကြန်မိုးက
ရွှဲနေအောင်ရွာချနေပေမယ့်
ပွင့်လန်းမယ့် ပန်းပိတောက်မရှိဘူး။
ရေမီးစုံနဲ့ မြေကြီးတုန်အောင်
ကဲပစ်လိုက်ချင်ပေမယ့်
ဆွန်ခရန်ဟာ သင်္ကြန်မဟုတ်ဘူး။
တေးသွားနဲ့စာသားဟာ
အသစ်မဟုတ်ပေမယ့်
မြနန္ဒာဟာ ဟောင်းမသွားဘူး။
မထူးတော့လဲလျော့လိုက်ရတာပ
ကြာပါတယ်လေ မနေသာတော့လို့
တူးပို့သီချင်းဖွင့်ပြီး
တို့ဟာတို့ကဲလိုက်ကြမယ်
အဝေးရောက်ရွှေတို့ရဲ့သင်္ကြန်ပွဲ
အချင်းချင်းသာ ရွှဲအောင်လောင်းစို့လေး။
ရဲဝင့်သူ
အနော်ရထာမတိုင်မီက ပုဂံပြည်မှာ သိန်းဃိုဠ်မင်းဆိုတဲ့ ဘုရင်တစ်ပါး နန်းတက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီဘုရင်ဟာ တောကစားသွားရင်း နောက်လိုက်ဗိုလ်ပါတွေနဲ့ လမ်းကွဲလာပြီး ဆာလွန်းလို့ ယာခင်းတစ်ခုထဲဝင်၊ ယာခင်းထဲက ပြွတ်သိပ်အောင် သီးနေတဲ့ သခွားသီးတွေကို ခူးစားလိုက်မိသတဲ့။ အဲဒီလို ခူးစားတဲ့အခါမှာ ယာခင်းရှင်တောင်သူကြီးက သူ့ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ ခူးစားရပါ့မလားဆိုပြီး တူရွှင်းနဲ့ ရိုက်သတ်လိုက်လို့ နတ်ရွာစံ မာလကီးယား သွားရပါတော့တယ်။
သိန်းဃိုဠ်မင်း နတ်ရွာစံတဲ့အခါမှာ မှူးမတ်ဗိုလ်ပါတွေဟာ သတ်တဲ့တောင်သူကြီးကိုပဲ ဝိုင်းနန်းတင်လိုက်ကြပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ပဲ မြန်မာရာဇဝင် စာမျက်နှာတစ်နေရာမှာ တောင်သူကြီးမင်းဆိုတဲ့ ရှင်ဘုရင်တစ်ပါးဟာ သက္ကရာဇ် နှစ်ရာကိုးဆယ့်သုံးခုမှာ ပေါ်ထွန်းလို့ လာခဲ့ရပါတော့တယ်။ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ အဲဒီအဖြစ်သနစ်တွေကို အသေးစိတ် လေ့လာကြည့်ရအောင်။
ပုံစံခွက်များနှင့် တွန်းတိုက်မိခြင်း
ပါးစပ်တစ်ပေါက်ကြောင့်
နားရွက်တစ်စုံက ပွန်းပဲ့ရတာလား
အင်း…
သိက္ခာတရားကတော့
ပျက်ရယ်ပြုမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ကိုယ်စီသတ်မှတ်ခဲ့ကြတဲ့
အဆင့်အတန်းတွေပါ
တန်ဖိုးမသိသူတွေရှိမှာပါပဲ
သေချာတာ…
အမှန်တရားက ရယ်သွေးမသွမ်းဘူး။
ပွင့်လင်းစွာထားရှိခဲ့တဲ့
နားလည်မှုတွေရှိတယ်
မနက်ဖြန်က လက်ခံချင်မှလက်ခံလိမ့်မယ်
အဲဒီအတွက်နဲ့…
ခံနိုင်ရည်မဲ့နေတယ်ဆိုရင်
ဒီကနေ့ပဲ သေဆုံးလိုက်ရအောင်။
ဟန်သစ်ငြိမ်
ကိုရင်နော်၏ Tag ချက်အရ မဖတ်ရသေးသူများ ပြန်လည်ခံစားနိုင်ဖို့အရေး ဟိုး… ရှေးရှေးတုန်းက ပို့စ်တစ်ခုကို ပြန်လည် ဆားချက်ပါသည်။
အချစ်ရယ် ဒီစာကိုရေးလိုက်လို့ ကိုယ့်ငါးချဉ် ကိုယ်ချဉ်တယ်၊ မိကျောင်းမင်း ရေခင်းပြတယ်၊ ခရု ခါးတောင်းကျိုက် ဖမ်းတယ်လို့ မထင်စေချင်ဘူးနော်။ ကိုယ့်မှာ မင်းကိုချစ်မိမှပဲ ခဲမှန်ဖူးတဲ့ စာသူငယ်လိုလို၊ မပိုင်ဝက်မွေးဆိုသလိုလို၊ အိတ်ပေါက်နဲ့ ဖားကောက်ဆိုသလိုလို ဖြစ်နေပါပြီ။ အခုအချိန်မှာ ဝက်ဖြစ်မှတော့ မစင်ကြောက်နေ လို့လည်း မထူးတော့ပါဘူးလေ။ မင်းအဖေကို ပြောလိုက်ပါ မြင်းကမလှုပ် ခုံကလှုပ်၊ ယုန်ကမတိုး ပိုက်ကတိုး ဖြစ်မနေပါနဲ့လို့။ ယူမှာက မင်းကိုပါ။ ဘယ်နှယ့်သူက ကဲကဲလှုပ်နေရတာလဲလို့။ ကြက်တူရွေးက တော်တော် မယ်ဘော်က ကဲမနေပါနဲ့လို့။
မင်းအဖေက ကိုယ့်ကိုပြောတယ် ငကြောင် တဲ့။ မင်းဟာ အလုပ်မရှိ ကြောင်ရေချိုးပေးနေတဲ့ ကောင်စားမျိုးတဲ့။ ဒါပေမဲ့ပြောလိုက်ပါ ကိုယ်ဟာ ကြောင်သူတော် ကြွက်သူခိုးမဟုတ်သလို တောမီးလောင် တောကြောင်လက်ခမောင်းခတ်တဲ့ ကောင်စားမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူးလို့။ ကိုယ့်ရဲ့ မဖြစ်စလောက်သာရတဲ့ လစာလေးဟာ ကြောင်အို ကြွက်မလေး ဆိုသလိုဖြစ်နေတော့လေ……. နောက်ပြီးတော့ မင်းကို လာလာကြောင်နေတဲ့ သင်္ဘောသားဆိုတဲ့ အကောင်ကလည်း မင်းအဖေလိုလူအတွက် ကြောင်ခံတွင်းပျက်နှင့် ဆက်ရက်တောင်ပံကျိုးလို ဟိုကောင့်အတွက်ကျတော့ ကံကောင်းတဲ့ကျား သွားရင်း သမင်တွေ့ဆိုသလိုဖြစ်နေတာပေါ့။
ငြိမ်သစ်ဟန်
ဖြင့်စွာမင်ခင်
ဗျာလဲမရှိဘယ်
တာကောင်းရာစပျော်
လောက်တာရလုပ်ရူးအ
ပြီးခိုင်းဖတ်ပြန်ပြောင်း တွေစာ
ကိုတွေများသူ
မှာဖူးလ်ရယ်ပဧ
မျိုးလိုဒီ…အင်း
Recent Comments
Perfect site, i like it!...
Very interesting site. Hope it will always be alive!...
Excellent site. It was pleasant to me....
Very interesting site. Hope it will always be alive!...
Very interesting site. Hope it will always be alive!...